DOROTA KRAWCZYK poleca Nakręcany pajacyk Jedna osoba jest drewnianym pajacykiem (zgina się tylko w stawach, ograniczona plastyka ciała), a druga człowiekiem, który za pomocą kluczyka zamontowanego w plecach nakręca go w sekwencji na 1, 2, 3, by ten mógł ożyć. Improwizujemy w parach. Lustra Ćwiczenie w parach. Jedna osoba nadaje ruch, druga go odbiera w tym samym czasie i zakresie. Ćwiczenie wykonujemy powoli, a ruchy, które proponujemy muszą być proste, nieskomplikowane. Najważniejsze w tym ćwiczeniu jest skupienie i „złapanie” energii partnera na takim poziomie, a nasze ciała będą poruszać się niemalże identycznie. Etiudy Etiuda na temat 1. Wykorzystując doświadczenie z innych ćwiczeń tworzymy etiudę teatralną. Dzielimy zespół na grupy około 5 osobowe. Każda otrzymuje jeden temat (klasa, u dentysty, w sklepie, w ruchu drogowym, wojna, zabawa itp.). Zadaniem jest wymyślenie krótkiej sceny. Tekst i ruch powinny być symboliczny i oszczędny. Pamiętajmy, aby etiuda miała początek (pos...
DOROTA KRAWCZYK poleca 21.Wyobraźnia jest wielką siłą. Inspiruj się zabawami dzieci, ich własnymi pomysłami. To zaoszczędzi Ci wielu godzin spędzonych na wycinaniu statku z kartonu i robieniu kwiatków z bibuły. 22.Muzyka do spektaklu. Lepiej nie korzystaj z radiowych hitów, dosłowności, piosenek z niewłaściwym tekstem. Jeśli wybierasz utwory z tekstem obcojęzycznym sprawdź tłumaczenie utworu. Najbezpieczniej wybierać utwory instrumentalne, tworzące nastrój, klimat przedstawienia, albo tworzyć warstwę muzyczna na żywo. 23.Szukaj dobrej literatury dla dzieci. Staraj się o wysoki poziom słowa. Jeśli decydujesz się na tekst własny lub tekst „wymyślony” przez aktorów wyczyść go z „brudów”, błędów stylistycznych, gramatycznych, zbytniej potoczności, powtórzeń. Kieruj się zasadą „mniej znaczy więcej”. Spektakle „przegadane” to częsty błąd spektakli amatorskich. 24.Buduj działanie na scenie. Dreptanie w miejscu to nie ruch sceniczny, to tzw. „brud”. Każdy ruch, gest, krok ma scenie znaczenie. ...
Komentarze
Prześlij komentarz